Ga naar de inhoud

Voorbereiden

We tellen de dagen af naar het vertrek naar Spanje. De grote lijnen zijn allemaal getekend en de kleine lijnen komen elke dag iets verder samen. Het is ontzettend fijn om nu de rust te hebben dat zoveel is geregeld.

Eindelijk kan ik mijzelf mentaal gaan voorbereiden op alles wat eraan komt. Ik merk dat ik snel emotioneel word en probeer mij groot te houden, maar voor wie? Het is helemaal niet gek om snel emotioneel te zijn. Misschien nog wel meer vanwege de afgelopen weken met erg veel stress dan de toekomstige weken met levensreddende operaties. Er wordt mij regelmatig gevraagd of ik gespannen ben. Maar het antwoord is nee. Hoe raar het ook is, er is een bepaalde gewenning. Gewenning van het ondergaan van gigantische operaties.

In mijn vorige blogje schreef ik dat de pijnarts over haar hart streek en mij medicatie voorschreef tegen de pijn. Hoewel deze medicatie wel hielp werd ik steeds zieker. Zo ziek dat ik amper meer in staat was een gesprek te voeren thuis. Zelfs mijn moeder die medicatie gaf was teveel. Ik kreeg sterk het gevoel dat de medicatie daar weleens de reden van kon zijn en ben het supersnel gaan afbouwen. Waar er meestal een aantal weken voor staan, was mijn lichaam alleen maar opgelucht en was ik er na 48u vanaf. Ik voel mij in elk geval weer mens. Soms een gekooid mens nu ik al maanden niet meer van huis kan en ook niet goed kan zitten, maar weer een mens.

We tellen elke dag verder af. Straks ben ik een schroef uit mijn aorta kwijt en een aantal schroeven onderin mijn rug rijker. Dan komt er meer herstel. Daar kijk ik zo naar uit!